Strona główna

Sandomierska przyroda

Góry Pieprzowe

strona główna  > Sandomierska przyroda >Góry Pieprzowe

Góry Pieprzowe - Pieprzówki

Ciekawostki  Gdzie leżą Pieprzówki oraz jak je zwiedzać? Rezerwat Przyrody "Góry
Pieprzowe" Geologia i ukształtowane terenu Gór Pieprzowych Góry Sandomierskie i Góry
Świętokrzyskie Morze kambryjske i Góry Sandomierskie Dzikie róże. Roślinność stepowa.
Flora i fauna Gór Pieprzowych Góry Pieprzowe lub "Góry Różane" Cztery pory roku w górach
Nad Wisłą Zagrożenia dla rezerwatu Co na temat Góry Pieprzowej napisał w Monografii
Sandomierza Melchior Buliński? Prace naukowe dotyczące Gór Góry Pieprzowe w literaturze
Albumy z Gór Pieprzowych Góry Pieprzowe - informacje różne Wyżyna Sandomierska


Góry Pieprzowe w literaturze i nie tylko.

Góry Pieprzowe pojawiają się na kartach powieści Stefana Żeromskiego Popioły.

Toczy się bitwa o Sandomierz.
A oto fragmenty powieści:

Rafał Olbromski zdołał dnia 9 czerwca w sam czas dotrzeć do
Nadbrzezia i przeprawić się przez pokład na mostołodziach do
Sandomierza. Nazajutrz rano cały most sprzątnięto, a baterię
szańca przedmostowego ku Trześni zburzono ze szczętem. 
Z natury swego stanowiska, jako adiutant trzeci generała
Sokolnickiego, Rafał musiał ciągle przebiegać Sandomierz i jego
cały obwód uzbrojony w najrozmaitszych kierunkach. Stary
Sandomierz!... Znał go przecie od lat dziecinnych równie dobrze,
równie szczegółowo jak ogród i gumno w Tarninach. Gnał tedy
konno to na Góry Pieprzowe, gdzie przy sypaniu okopów
wyrzucano z ziemi urny staropogańskie ze słowiańskiego
zgliszcza, to na pola folwarku kapitulnego Kamienia; za chwilę 
co koń skoczy pędził z rozkazami w stronę zachodnią, do
fortalicjów zamku, i dalej w stronę Rajeckiego folwarku na
Krakówce, w stronę Chwałek i Strochcic, to znowu ku
Lenarczycom i Kobiernikom, by wkrótce rzucić pocztowemu cugle

konia i na piechotę zdążać już to ku baszcie nad Rybitwami, już ku posterunkom umocnionym za
klasztorem św. Jakuba, za kościołem św. Pawła, św. Józefa i św. Michała, czyli klasztorem
benedyktynek. Ów trójkąt, który tworzyły powyżej wymienione kościoły, złączony z miastem
przepaścistymi wąwozami, stanowił punkt najbardziej umacniany. (...)


Rafał, nie słuchając dalej, pobiegł w parów, skręcił na lewo i dążył w górę między pachnącymi
ogrodami, między domkami, przyczepionymi do góry jak gniazda jaskółcze. Znalazł generała przy
baterii głównej. Sokolnicki wydał właśnie rozkaz: 
- Bić w klasztor benedyktynek na wyłom!
Wielkie armaty wałowe poczęły miotać kule w klasztor i ogród kościelny, w mury cmentarza i
dzwonnice zdobyte przez Austriaków. W tej samej chwili nadbiegli oficerowie przyboczni 
z doniesieniem, że silne kolumny atakują miasto od strony Zawichosta, że szturmują całą
przestrzeń od murów klasztornych Marii Magdaleny aż do zamku, że ciągną zarówno
samym wybrzeżem Wisły, jak  i szczytem Gór Pieprzowych.
(...)


Rafał zrozumiał tę radę. Powiódł oczyma po ziemi. To książę Gintułt... Nad nim pochyla się i twarz
mu wodą ociera żołnierz austriacki. Cóż to ma znaczyć'?...  Po chwili ów żołnierz bierze księcia za
bary, zadaje go sobie na plecy, jego samego ciągnie za rękaw. Idą wraz, biegną... Pożar przed
nimi. Olbrzymie zgliszcza rodzą biały dym i lotne perzyny... Idą jak we śnie między domy spalone
już do przyciesi, między stosy głowni kopcących. Z Gór Pieprzowych biją w miasto armaty,
zza Wisły padają wciąż brandkugle, z pól sandomierskich puszczone świszczą nad
miastem pociski. Wokoło nigdzie żywego człowieka... Rafał, a za nim żołnierz niosący księcia,
biegną w podskokach, rozglądają się, lustrują miejsce. Zawrócili w jakiś brukowany dziedziniec czy
na cmentarz kościelny, którego po spaleniu okolicznych budowli nie było sposobu rozpoznać.
Przyszli na oślep do okrągłego ogrójca czy kostnicy w głębi długiego podwórza. Pchnęli drzwi,
zawarte na zardzewiałą klamkę, i po schodach na poły zburzonych zbiegli w głąb ciemnego lochu
(...)

 strona główna I  napisz do nas